2.hediye

kuzum ilk dişi için bizi çok bekletti ama 2.si için beklememize fırsat vermeden yeni bir hediye verdi bize. ilk incinin yanı başında ikinci bir minik inci...
yani yılbaşı üzeri bir hediye bana bir hediye babasına =0)....
sagol benim minik fasulyemmm....

diş perisi bize de geldiiiii

aylardır suren uzuuun sıkıntıların, huysuzlukların ardından diş perisi bu akşam bize de geldi, ve nihayet mercanımın sol alt tavşanı az once patladı.
mutluyuz, umutluyuz =0)
şu anda yerde kendi kendine renkli küpleri ile oyun oynuyor...
canım kızım geçmişş olsun =0))

ta ta ta taaaaaaaaaaaammmm....

yazacak çok şey birikti, unutulanlar da bir o kadardır herhalde. ama artık biryerden başlamak gerek motivasyonuyla aldım klavyeyi elime...
doktorumun erken gelir bu bebek demesiyle heveslenen bizler, 40. haftanın dolmasına 3 gün kaldıgında artık 4 değil 14 gözle bekler olmuştuk bebeğimizi. hele ben sancının teorik tarifini hiçkimselerden alamamış, aldığına doyamamamış biri olarak, ağrı eşiğimin yüksek olmasının verdiği, ya sancımı anlamazsam da hastaneye yetişemezsek korkusuyla(kimselere çaktırılmayan bir profesyonellikle:0)), malum mecidiyekoy'de oturup ümraniye'de doğurmayı düşünen biri olarak ne zaman gelecek, neye benzeyecek, anlayacakmıyım acaba diye diye günleri geçirdim.
ta ki 7 mayıs gecesi kocam kocamanım savaşımla oturmuş televizyon seyrederken tam 23:30da biri kasığımda, biri belimde beni kesen iki bıçak hissetim birden. işte o ara herkeslerin geldimi anlarsın dediği sancının o sancı olup olmadığını anlamak için saate baktım ve paniklemesin diye de savaşıma çaktırmadım. çünkü sancı denilen hadise bu kadar da hafif olmamalı ya da bu kadar kısa sürmemeliydi. bir sonraki sancıda yine saate baktım ve arası tam bir saatti, oo dedim kendi kendime daha var gelmesine. çaktırmadan içeri gidip giyeceklerimi hazırladım sessizce.yine savaşıma çaktırmadan hadi yatalım artık, uykum geldi dedim ve yatağa doğru yollandık. ben yarı uyur yarı uyanık, bir gözüm sürekli saatte, savaş hiçbirşeyden habersiz horul horul =0)... baktım yarım saatte bire düştü, 20 dakikada bire ve sabah 6 civarında 15 dakikada bire. e oyle olunca kalktım, geçtim oturma odasına yine aşkumu uyandırmadan. saat 8e kadar baktım gerçekten bizim bebek gelecek, şaka değil, aradım doktorumu. konuşma bi hayli komik gerçekleşti...
-Ferda hanım gunaydın, esma ben, uyandırmadım umarım
-yok esmacım, sana da günaydın, hayırdır?
-bizim bebek gelmek istiyor sanırım, sancılarım 15 dakikada bire indi.
-ay sen bir de karşıda oturuyordun, değil mi?
-evet mecidiyeköy'de
-e ne bekliyorsun hadi çık, çabuk gel bekliyorum..
e hadi bakalım dedim kendi kendime, gittim aşkumun yanına ne söyleyeceğimi bilemeden, aslında bi hayli heyecan yaptım, ne de olsa beklenen gün nihayetinde gelmişti. aşkum dedim hadi gel şu çocuğu yapalım.. =0)
savaş'ın yataktan bi fırlayışı var, sahi mi diye haykırarak, kaydedilmesi şarttı sahidende...
sen giyin dedim, ben bir duş alayım. iki sancı arası duşumu aldım, iki sancı arası yatağımızı topladım, iki sancı arası giyindim ve iki sancı arası merdivenlerimizi inip arabaya oturdum =0). sabah trafiğiyle, güle oynaya, inanması zor ama sancılıyken bile güle oynaya hastaneye ulaştık, ferda hanıma çıktık. baktım o benden heyecanlı, sanırım bu güne kadar onu inandıramamıştım normal doğum yapacağıma. hemen muayene etti, kafası çok basıyor bunun eğer açılsaydı çatın evde doğurur bana kordon kestirmeye gelirdin dedi, sanırım beni rahatlatmaya çalışıyordu ya da kendisini =0).
hemen yan binaya geçtik, aşkum beni 406 no'lu odaya çıkarttı, hastabakıcı geldi, aşkum yatış işlemlerini yaptırmak için aşağıya indi. hastabakıcı bana o facia onlüğü giydirdi, hani oranı buranı bir türlü kapatamadığın. o ara savaş geldi, başladı fotoğraf çekmeye, sancılı suratın nesi çekilirse.. gerçi sonra bi hayli eğlendik o fotoğraflara bakarken. hemşire geldi, hal hatır sordu, nst'ye bağladı, gitti. sonra ferda hanımla birlikte yine geldi, ferda hanım hal hatır sorarken, hemşire de bana damar yolu açtı, suni sancı mı diye sordum, hayır destek olacak açılmana dedi. gittiler. bu arada savaş annelere haber vermek istemişti hastaneye gelirken, ben istememiştim, çünkü ne kadar bekleyeceğiz belli değil hastanede. e onlar da sancılanmasın benimle diye düşündüm. ama savaş bir daha sorunca baktım saat 11e geliyor, benim hastane çantam da annemlerde, e ara bakalım dedim. annem, babak, babaannem 20 dakikayı bulmadı geldiler, annemin içeri girişi akıllara zarar, mehteran takımı gibi bir ileri iki geri =0). babannem sorular soruyor, ben sancılar içinde cevap vermeye çalışıyorum. zehra annem, yani aşkumun annesi de geldi 15 dakikaya kalmadan, o da ağlamaklı, elimi tuttu, başımı okşadı. annemin ağlamasına, benimle ilgilenmesine ağlamıycam diye direnen ben o dakika açtım muslukları, allahtan tazyik hadisesini iyi ayarladım da öyle seller götürmedi ortalığı =0).
bir kaç dakikaya kalmadan ferda hanım geldi, herkesi dışarı çıkarttı. e hadi bakalım doğumhaneye dedi. bir hastabakıcı gelip beni tekerlekli sandalyeyle(niyeyse) doğumhaneye götürürken savaş ortalarda yok, annemden onu bulmasını istedim. meğer babamla stres atma çalışması yapıyorlarmış çay eşliğinde =0)
doğumhane muhabbeti enteresanmış, hatta keyifli bile denilebilir =0) doktorum ve hemşirelerin muhabbetlerine sancı aralarında ben de katılıyordum. savaş da sağ omuz hizamda, bir yandan başımı okşuyor bir yandan da fotograf çekiyor.
fazla detay anlatmadan bir de baktık ki ferda hanım hadi dedi son bi gayret geliyor, ve, kanlar icinde ciyak ciyak bir bebek. doktor makası bebeğin kordonuna dayamış,hemşire bebeği göbeğime koymuş tutuyor ve bir yandan da isim söyleyin diye tutturuyor. savaşımla o şaşkınlık içinde birbirimize baktık, dogacak bebeğimizin cinsiyetini bilmiyorduk ki isim düşünelim, malum göstermemişti kendini bir türlü. erkek olursa çok sevdiğimiz arkadaşımız enginimizin anısına engin koyarız demiştik sadece. bunun etkisiyle savaş engin diyiverdi cinsiyetini bile sormadan =0). engin bebek hoşgeldi, artık göbek adı engin dedi hemşire, kordon kesildi, engincik silinmeye gitti ve bir de ne görsünler... aaaaaaaa bu bebek kız nasıl engin şimdi dedi hemşire, bize de süpriz tabi. hemen kucağıma verdi sonra, elini öptüm, yüzüne baktım, bu bebek bizim mi dedim aşkuma. o anı yazamam, anlatamam. nasıl bir his kelimelere sığdıramam. büyülü birşey, bir mucize. çok sevdiğim, benim diğer yarım olan koccam aşkum savaşımla benim bir kızımız oldu. 1dik 2 olduk, 2ydik 3 olduk. dünyanın en güzel duygusu derler ya, çok klişe ama çok doğru, hiç birşeye benzemiyor, imkanı yok anlatılamıyor.
canım kızım hayatımıza hoşgeldin...

28.hafta

sükürler olsun ki glikoz yüklememizin sonuclarını aldık, doktorumuza gösterdik, hiiiiç bi sorun yok. herbişeyimiz normal=0)) görüş günümüz gayet güzel geçti, bebeğim sen gayet güzel gelişiyorsun. koccaman olmuşsun, doktorumuz çok memnun kaldı senin gelişiminden. artık baban ve ben ultrason gorüntülerinden hiç birşey anlamıyoruz, birtek pıtir pıtır atan kalbini seçebiliyoruz. onun için de merakımız günden güne daha da bir artIyor. ama maaşallah çok iyi gidiyoruz..

glikoz yüklemesi

bir önceki gönderide bahsettiğim tam kan sayımı ve glikoz yüklemesi için yapılan kan aldırmanın nasıl kan aldırma faciasına dönüştüğünden bahsedeyim biraz..
sabahtan aşkım kocacumla aç karnınıa gittik hastaneye, bir açken bir de glikoz yüklemesi sonrası kan alınacağını bildiğimden kelebek takılmasını rica ettim koluma, damarlarım biraz sorunludur bir daha bulamayabilirsiniz dedim ama doktor ben hallederim alt tarafı iki kere kan alınacak dedi, az biraz daha ısrar ettim ama baktım doktor yanaşmıyor peki dedim sinirlerim bozulmasın diye.
ilkönce daha rahat bulunan damarın olduğu sağ kolumu uzattım, bekliyorum ki çıkartsın artık iğneyi diye ama nerdeeee?!?! doktor bey damar aramasına cıkmışlar sondaj yöntemiyle! nitekim o koldan bir damla bile kan alamadı ve diğer kolunu deneyeceğim dedi, ben yine kelebek dedim, o yine yok dedi, ben yine sustum.. niyeyse!!!
neyse ki o koldan alabildi kanı, bir de kızdı bu damarın daha rahatmış niye ötekini uzatıyorsun diye! bosveeerrr dedim kendi kendime biz bekleme koridoruna yönelirken.
bu arada açlık şekeri normal sınırlar içerisinde çıkarsa 50 gr glikoz ile 1 saatlik test yapıyorlar, benimki de 88 çıktı, gayet normalmiş. bir bardaktan biraz daha fazla bir suya glikozu karıştırıp verdiler. öyle tatlı birşey ki midem bulanmasın diye bir iki dikişte içtim, bir saat fazla hareket etmeden, uyumadan, yatmadan oturarak beklemem gerektiği için sağolsun kocacım gazete yığdı önüme ve tam bir saat gazete okudum, ne ben kendime ne kocacum bana, nasıl durabildiğime inanamadık. neyse bir saat son dakikaları saya saya bitti, ben iyice gergin, içeride bir bebekten kan alıyorlar, sanki bebeğin kanını değil de benim canımı alıyorlar bebek ağlarken, e başladım ağlamaya tabi ben de... sen gelince ben nasil dayanacağım fasulyecim senin ağlamana bilemiyorum, umarım gelirken bana da biraz kuvvet getirirsin, sen ağlarken ben ağlamayayım diye.
sıra geldi banaaa.sol koldan bir deneme, iğneyi içeride evirip çevirmece ve yine damarı bulamamaca... yani ben naapsam, ne desem nafile artık.el üstünden almak zorundayım dedi, hiç sesimi çıkarmadan uzattım elimi, zar zor aldı ordan ve iki yerine dört delik, tansiyon yükselmesi sonucu bayilmaktan zor kurtarma gibi yan etkilerle kaçarcasına uzaklaştık hastaneden... ne o kan aldırıyoruz!!!

24.hafta

yaşasıınnnn!! artık bebeğimizin ne kadar sağlıklı olduğunu biliyoruz, şükürler olsun!

bahsettiğim yeni hastaneye gittik savaşla bugün, doktora çıktım. aldığım ilk elektrik fazlasıyla olumluydu ferda hanım'dan. oldukça sakin, tecrübeli ve insanı rahatlatıp güven veren bir yapıda gibi gözüktü bana. umarım yanılmıyorumdur ve son doktorum olur.

dosyamı, tahlillerimi, ultrasonlarımı gösterdim, güzelce inceledi her birini, biraz sohbet ettik, eski doktorumdan memnun olmadığım tarafları anlattım biraz. birşeyler sordum cevaplarını tam olarak aldım ve çok memnun bir şekilde doppler için alt kata doğru hareketlendim.

doppleri yapan doktor da güleryüzlü ve çok ilgili bir bayandı. her yaptığı işlemi sormamıza gerek kalmadan anlattı bize, kalp seslerini dinletti, kalp kulakçık ve kapakçıklarını, ordan geçen kan akımını,ellerini, ayaklarını, yüzünü gösterdi, gereken ölçümleri yaptı ve şükürler olsun herşey normalmiş. bizimki cinsiyet göstermeme konusunda inatçı olduğu kadar gül-ü ruhsarını göstermemek konusunda da inatçıydı. elleriyle yüzünü kapatmış, bacaklarını da sımsıkı birbirine yapıştırmıştı. kendini plesenta ve rahim duvari arasina iyice sıkıştırmış, bir nevi kendine sağlam bir yer ayarlamıştı. umarım hayatta hep sağlam yerlerde durur...

yüzünü teknolojinin nimetlerinden faydalanarak gördük, hatta bize dil bile çıkarttı bi ara inanamadık, gülme krizine girdik hep beraber. bir diğer süpriz ise bebeğimizin küçücük kepçe kulaklı olacak olmasi, bu benim çok hoşuma gitti çünkü  bebeğimiz savaşın çok sevdiğim küçük kepçe kulaklarını almış...

herşey yolunda maşallah, sonuçlarımızı hemen yeni doktorumuz ferda hanıma gösterdik, herşeyin normal olduğunu anlatıp içimizi iyice bir rahatlattı. 2 hafta sonra şeker yüklemesi ve tam kan sayımı yaptırmamı istedi.

çok kötü geçen ve moralimizi bozan doktor faciasının eşiğinden dönüp, ferda hanım gibi bir doktora geldiğimiz için çok mutlu olduk. umarım herşey sonuna dek normal gidecek ve bebeğimizi kucağımıza sağ salim alacağız. tüm bunlardan geriye kalan en güzel hatıra ise içinde bebeğimizin fotoğrafları ve videosu olan bir cd vermeleri idi. 

canım yavrum, büyüyünce doğana kadar başından geçenleri hem okutup, hem anlatıp, hem izlettirebilecek olmam beni çok mutlu ediyor.

22.hafta

malesef bu sefer de çok ama çok mutsuz ayrıldım hastaneden, sebep belli selma hanım tabiki.. ilk içeri girdik ve beni hatırlamadı bile, dakika bir gol bir. nasılsın, ne yaptın, ne ettin, nasıl gidiyor gibi rutin sorular yine yok. kan tahlilimi verdim onu bile hatırlamadı bu ne dedi. inanamadım! istediğiniz tahlil dedim, hmm birşey yok normal çıkmış dedi. hemen ultrasona aldı beni. bebeği görür görmez cinsiyetini söylemiştik değil mi dedi, çok görmek istediniz,göstermemişti ama mühim değil bizim için dedim. bir hayli sessizlik sonrasında yok göstermiyor yine, kız mı olacak ne, ben erkek çoçukları severim ona göre dedi ve işte tam o dakikada doktor benim için liste dışı oldu. sebebi ise şu, bir doktor nasıl olur da tam bir kocakarı yöntemi olan cinsiyetini saklıyorsa kızdır mantığını dile getirebilir anlayamıyorum, ayrıca doktor bir nevi hakemdir. bir hakem bir maçta nasıl ben şu takımlıyım demiyor diyemiyorsa, bir doktor da hangi cinsiyeti tercih ettiğini dile getirmemeli bence. ne yani kizsa eğer, doğum olduktan sonra göbek kordonunu kesmek yerine içeri geri iteleyip sen kızsın ben hiç sevmem, erkek ol da öyle gel mi diyecek! 

bir de dopler istedi. e insan telaşlanıyor  tabi, kan tahlili normal diyorsun, ultrasonda sağlıkla ilgili hiç birşey söylemiyorsun, fotoğraflarda bebek diye birşey yok. sordum niye istiyorsunuz diye, hazır olun cevap çok etkileyici!!! "biz doktorlar isteriz" dedi ve o dakikada içimde yeşermesine izin vermemeye çalıştığım öfkenin kuvvetini ve beni ne denli zorladığını kelimelerle anlatamam. hemen toparlanıp kendimi dışarı attım, savaş da kendini zor tutmuş bir şeyler söylememek için, bi kaç saat sonra kendime geldiğimde konuşabildik anca...

sonuç olarak bir daha bu doktor mu? ASLA! 

kafamı topladım biraz, ne istemişti benden doppler, haydi yeni araştırmalara dalmaya, umarım iyi bir doktor ve hastane bulmak kolay olur derken bir de öğrendim ki ikinci düzey ultrason, renkli doppler ve ismini bile hatirlayamadığım bi dünya çeşit varmış. internetten de istediğim bilgiye ulaşamayınca mecbur kaldım selma hanımı aramaya, 3. arayışımda, o da ancak asistanına ulaşabildim, istediği doplerin ne çeşit birşey olduğunu yazılı olarak bana fakslamasını rica ettim. bir saat sonra gelen faksa inanamadım. bizim bakkal yazsa daha formal bir şey olurdu herhalde. en azından ne istendiğini artık biliyordum ve araştırmalarımı bu yöne kaydırdım. en nihayetinde bir hastane buldum, telefona çıkan görevlileri bile gayet ilgili ve bilgili olan, sorduğum her soruya cevap alabildiğim, ve randevu aldım, hem kadın doğumuna hem de dopler için. umarım doktor da iyi biridir.

bu arada fotoğraflar yine facia, umarim doppler görüntülerinden bir kaç gün içinde...

guatrıma gelince, süper bir gelişme hormonlarım normal seviyede, ilacı kestik funda hanımın izniyle onumuzdeki ay bir daha test yaptırıp emin olacağız.

bebeğim biliyorum sen de benim kadar sevmedin selma hanımı. söz bir daha gelimiyoruz ona. yeter ki senin sağlığın yerinde olsun...